Amarone: waarom hij zo zwaar aanvoelt, en waarom hij toch droog is
De Wijnkaart, regio voor regio — Amarone
In één zin: Amarone wordt gemaakt van druiven die maanden op rekken liggen te drogen, en dat verklaart de kracht, de prijs en waarom één glas al veel is.
Wat je denkt te weten
Amarone is de zware Italiaan. Duur, krachtig, iets wat je meeneemt als je indruk wilt maken. En zoet, want zo smaakt hij toch een beetje.
Verder: een wijn waar je een verhaal bij hoort te vertellen dat je zelf niet helemaal kent.
Zwaar is hij zeker
Vijftien tot zestien procent alcohol is normaal, en dat voel je. Duur ook: onder de twintig euro kom je zelden iets tegen dat het waard is.
Het verhaal klopt ook. Na de oogst gaan de druiven in de streek Valpolicella, boven Verona, op rekken of in kistjes. Het zijn vooral corvina, corvinone en rondinella. Daar liggen ze drie tot vier maanden te drogen. Ze verliezen dertig tot veertig procent van hun gewicht, en alles wat erin zit raakt geconcentreerd: suiker, zuur, smaak. In Italië heet dat drogen appassimento.
Amaro betekent bitter
Zoet is hij niet. Al die geconcentreerde suiker vergist bijna helemaal door tot alcohol, en daar komt de naam vandaan: amaro betekent bitter, als tegenhanger van de zoete versie. Die zoete bestaat ook en heet Recioto della Valpolicella. Wat je als zoet ervaart is de combinatie van veel alcohol, gedroogd fruit en een dikke textuur. Je hersenen lezen dat als suiker.
Krachtiger is ook niet automatisch beter. Er bestaat Amarone die breed en zoetig is gemaakt, waarbij de kracht het enige is wat er nog uit komt. Een goede Amarone heeft naast die kracht ook zuur en bitterheid, en dat is wat hem drinkbaar houdt.
Ripasso en Valpolicella onder de vijftien euro
Voor vijftien euro koop je geen Amarone. Wel de twee wijnen die eromheen liggen.
Valpolicella Ripasso, rond de tien tot vijftien euro, wordt na de gisting over de gebruikte schillen van de Amarone gepompt en gist daar nog een keer na. Hij pikt kleur, alcohol en een deel van dat gedroogde karakter op. Het is de tussenweg, en voor de meeste avonden de betere keuze.
Gewone Valpolicella Classico, acht tot twaalf euro, is juist licht, fris en kersachtig. Een compleet andere wijn uit dezelfde vallei, van dezelfde druiven.
Wanneer je Amarone níet moet kopen
Niet kopen voor een doordeweekse avond. Zestien procent alcohol bij een bord pasta loopt zelden goed af.
Niet kopen bij lichte gerechten. Hij overstemt alles wat geen vet of zout heeft.
En niet kopen als je gasten graag een tweede glas nemen. Dit is een fles voor vier mensen en één ronde.
Amarone na het eten, met harde kaas
Zestien tot achttien graden, in een groot glas. Warmer maakt de alcohol scherp.
Bij stoofvlees, risotto met paddenstoelen, of oude Parmezaan. In Italië noemen ze zo’n wijn een vino da meditazione: een wijn om na het eten rustig van te drinken, met een stuk harde kaas. Zo komt hij misschien nog het best tot zijn recht.
In welke gemeenten Amarone della Valpolicella wordt gemaakt, met welke druiven en hoe het drogen precies gaat, lees je op Wikipedia.
Zo proef je het verschil zelf
Dat drogen een druif verandert, snap je meteen. Hoe ver dat gaat, weet je pas als je het proeft.
Zet een Amarone naast een gewone Valpolicella. Dan proef je precies wat drie maanden drogen met dezelfde druiven uit dezelfde vallei doet.
Dat is precies wat een wijnproeverij aan huis bij mij is: jij dekt de tafel, ik neem de wijnen en de glazen mee. Een themaproeverij rond één land of streek, blind met het prijsspel, of helemaal op maat. Vanaf €300 per avond tot vier personen, in heel Nederland zonder reiskosten. Met collega’s wordt het een teamuitje met wijnproeverij. Liever thuis, zonder mij erbij? De Eerlijke Proeverij Thuis is dezelfde blinde proeverij als web-app, voor €14,95.
Verder lezen: Barolo vraagt juist wel de jaren die Amarone je bespaart. Brunello is de klassiekere weg naar diezelfde diepte. En een wijn van dit kaliber houdt zich langer dan je denkt, zie hoe lang een geopende fles goed blijft.
