Chianti Classico: het rieten mandje is al dertig jaar weg, het vooroordeel nog niet

De Wijnkaart, regio voor regio — Chianti Classico

In één zin: Chianti Classico is sangiovese uit de heuvels tussen Florence en Siena, met een zwarte haan op de flessenhals — en het heeft niets meer te maken met de goedkope wijn in het rieten mandje waar de reputatie aan blijft plakken.

Wat je denkt te weten

Chianti is die Italiaanse rode wijn in dat rieten mandje. Dun, zuur, iets voor bij de pizza. Prima voor twaalf euro, maar geen serieuze wijn.

Klopt half. Ik leg uit welke helft.

Wat er klopt

Die fles in het mandje — de fiasco — heeft echt bestaan en er zat vaak echt dunne wijn in. In de jaren zeventig en tachtig werd er in Chianti enorm veel te veel gemaakt, en de kwaliteit ging navenant.

En ja: Chianti is hoog in zuur en heeft stevige tannine. Dat is de sangiovese-druif. Los gedronken kan dat streng overkomen.

Wat er niet klopt

Dat het daar gebleven is. Sinds de jaren negentig zijn de regels aangescherpt en is het overgrote deel van die massaproductie verdwenen. Chianti Classico — het historische kerngebied, herkenbaar aan de zwarte haan op de hals — is nu minimaal tachtig procent sangiovese en wordt streng gecontroleerd.

En dat hoge zuur is geen gebrek maar het hele punt: het is wat de wijn zo goed maakt bij eten. Vet en zout worden erdoor weggeveegd, waardoor elke hap weer smaakt als de eerste.

Dat het vooroordeel blijft hangen, is niet jouw schuld. Een reputatie van dertig jaar geleden verdwijnt niet vanzelf.

Chianti Classico onder de vijftien euro

Zoek de zwarte haan op de flessenhals. Dat zegeltje betekent Chianti Classico en dus het kerngebied. Een basis-Classico kost tussen de twaalf en achttien euro.

Twee woorden om te kennen. Riserva betekent minstens 24 maanden rijping — ronder, iets duurder. Gran Selezione is de hoogste categorie en zit boven de dertig. Voor doordeweeks is de gewone Classico precies goed.

Wanneer je Chianti Classico níet moet kopen

Als borrelwijn zonder eten erbij. Dat zuur en die tannine hebben iets nodig om tegenaan te duwen; zonder eten voelt de wijn kaal en streng, en dan snapt niemand waarom je hem hebt meegenomen.

En niet bij romige gerechten. Chianti bij carbonara is een klassieke misgreep: het zuur en de room werken elkaar tegen.

Zo drink je Chianti Classico

Zestien graden, dus twintig minuten in de koelkast. Gewoon rodewijnglas.

Bij eten: tomatensaus, pizza, gegrild vlees, salami, pecorino. Alles waar tomaat in zit is bijna gegarandeerd raak — het zuur in de saus en het zuur in de wijn vinden elkaar.

Wil je verder lezen? Kijk dan bijvoorbeeld op Wikipedia, want daar staat de geschiedenis van deze streek uitgebreider beschreven. Bovendien vind je er kaarten, zodat je meteen ziet waar alles precies ligt. Kortom, er valt over elke streek meer te lezen dan in één artikel past.

Zo proef je het verschil zelf

Lezen brengt je een heel eind. Toch leer je een wijn pas echt kennen als er twee flessen naast elkaar staan en er iemand bij zit die de vragen beantwoordt die je in een winkel niet durft te stellen. Daarom is proeven leerzamer dan lezen. Bovendien onthoud je het daarna beter. Vervolgens herken je het terug in andere flessen.

Bij Chianti werkt dat het best met een fles bij een bord pasta naast dezelfde fles zonder eten erbij, want dan snap je meteen waarom deze wijn nooit als borrelwijn bedoeld was.

Dat is precies wat een proeverij aan huis is: jij dekt de tafel, ik neem de wijn en de uitleg mee. Maximaal acht mensen, vanaf €35 per persoon, geen overhoring achteraf. Daarnaast hoef je zelf niets in huis te halen. Wil je iemand anders dat gunnen: in de Wijn-Date-Box zitten de flessen en de avond samen in één doos.

Verder lezen: Brunello gebruikt dezelfde druif tegen een veelvoud van de prijs. Daarnaast lieten de makers van Super Tuscans de regels bewust vallen. Tot slot laat Etna horen hoe anders Italiaans rood kan klinken.

een wijnproeverij in Arnhem · Terug naar de wijnkaart