Chianti Classico: het rieten mandje is al dertig jaar weg, het vooroordeel nog niet
De Wijnkaart, regio voor regio — Chianti Classico
In één zin: Chianti Classico is sangiovese uit de heuvels tussen Florence en Siena, met een zwarte haan op de flessenhals — en het heeft niets meer te maken met de goedkope wijn in het rieten mandje waar de reputatie aan blijft plakken.
Wat je denkt te weten
Chianti is die Italiaanse rode wijn in dat rieten mandje. Dun, zuur, iets voor bij de pizza. Prima voor twaalf euro, maar geen serieuze wijn.
Dat mandje heeft bestaan. De rest is achterhaald.
Het rieten mandje heeft echt bestaan
Die fles in het mandje — de fiasco — heeft echt bestaan en er zat vaak echt dunne wijn in. In de jaren zeventig en tachtig werd er in Chianti enorm veel te veel gemaakt, en de kwaliteit ging navenant.
En ja: Chianti is hoog in zuur en heeft stevige tannine. Dat is de sangiovese-druif. Los gedronken kan dat streng overkomen.
Strengere regels, een ander soort wijn
Alleen is het daar niet gebleven. Sinds de jaren negentig zijn de regels aangescherpt en is de nadruk verschoven van hoeveelheid naar kwaliteit. Chianti Classico — het historische kerngebied, herkenbaar aan de zwarte haan op de hals — is nu minimaal tachtig procent sangiovese en wordt streng gecontroleerd. Vroeger moesten er zelfs witte druiven in de blend; in Chianti Classico mag dat inmiddels niet meer.
Let wel op het woord Classico. Chianti zonder die toevoeging is een aparte appellatie: een veel groter gebied rond het kerngebied, met eigen regels en een breder kwaliteitsverschil.
En dat hoge zuur is geen gebrek maar het hele punt: het is wat de wijn zo goed maakt bij eten. Vet en zout worden erdoor weggeveegd, waardoor elke hap weer smaakt als de eerste.
Dat het vooroordeel blijft hangen, is niet jouw schuld. Een reputatie van dertig jaar geleden verdwijnt niet vanzelf.
De zwarte haan op de hals
Zoek de zwarte haan op de flessenhals. Dat zegeltje betekent Chianti Classico en dus het kerngebied. Een basis-Classico kost tussen de twaalf en achttien euro.
Twee woorden om te kennen. Riserva betekent minstens 24 maanden rijping — ronder, iets duurder. Gran Selezione is de hoogste categorie, alleen van druiven van het eigen landgoed, en zit boven de dertig. Voor doordeweeks is de gewone Classico precies goed.
Wanneer je Chianti Classico níet moet kopen
Als borrelwijn zonder eten erbij. Dat zuur en die tannine hebben iets nodig om tegenaan te duwen; zonder eten voelt de wijn kaal en streng, en dan snapt niemand waarom je hem hebt meegenomen.
En niet bij romige gerechten. Chianti bij carbonara is een klassieke misgreep: het zuur en de room werken elkaar tegen.
Sangiovese bij alles met tomaat
Zestien graden, dus twintig minuten in de koelkast. Gewoon rodewijnglas.
Bij eten: tomatensaus, pizza, gegrild vlees, salami, pecorino. Alles waar tomaat in zit is bijna gegarandeerd raak — het zuur in de saus en het zuur in de wijn vinden elkaar.
Wil je verder lezen? Hoe Chianti als wijn is ontstaan en hoe hij volgens de regels gemaakt moet worden, lees je op Wikipedia.
Zo proef je het verschil zelf
Dat zuur bij eten hoort, kun je lezen en onthouden. Het blijft pas hangen als je het merkt. Neem een slok Chianti Classico zonder eten. Neem daarna een hap pasta met tomatensaus en drink dezelfde wijn nog eens. Het verschil zit niet in de fles maar op je bord, en dan snap je meteen waarom deze wijn nooit als borrelwijn bedoeld was.
Dat is precies wat een wijnproeverij aan huis bij mij is: jij dekt de tafel, ik neem de wijnen en de glazen mee. Een themaproeverij rond één land of streek, blind met het prijsspel, of helemaal op maat. Vanaf €300 per avond tot vier personen, in heel Nederland zonder reiskosten. Met collega’s wordt het een teamuitje met wijnproeverij. Liever thuis, zonder mij erbij? De Eerlijke Proeverij Thuis is dezelfde blinde proeverij als web-app, voor €14,95.
Verder lezen: Brunello gebruikt dezelfde druif tegen een veelvoud van de prijs. De makers van Super Tuscans lieten de regels bewust vallen. En Etna laat horen hoe anders Italiaans rood kan klinken.
